Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Product Design Summer Camp 2016 - Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος

Μετά από μία σειρά επιτυχημένων σεμιναρίων στο πλαίσιο της λειτουργίας του Μεταπτυχιακού Προγράμματος ‘MSc in Strategic Product Design’, το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος διοργανώνει για 3η συνεχή χρονιά το ‘Product Design Summer Camp 2016’ το οποίο θα πραγματοποιηθεί...

from Semifind.gr - Latest News
via περισσότερα στο semifind.gr

Managing Upwards: Τι είναι η «διαχείριση προϊσταμένου» και γιατί είναι σημαντική

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Η λέξη διαχείριση σημαίνει «σειρά από ενέργειες ή χειρισμούς που αποσκοπούν στην διευθέτηση ενός ζητήματος». Μιλώντας, λοιπόν, για διαχείριση προϊσταμένου, εννοούμε τις ενέργειες εκείνες τις οποίες θα πρέπει εμείς ...

from Semifind.gr - Latest News
via περισσότερα στο semifind.gr

Εμπλουτίστε το βιογραφικό σας στο 1ο Διεπιστημονικό Φοιτητικό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη

Βεβαίωση παρακολούθησης θα λάβουν οι συμμετέχοντες στο 1ο Διεπιστημονικό Φοιτητικό Συνέδριο του Mediterranean College στη Θεσσαλονίκη, όπου χωρίς χρηματική επιβάρυνση θα παρακολουθήσουν εισηγήσεις φοιτητών προπτυχιακών και μεταπτυχιακών

from Semifind.gr - Latest News
via περισσότερα στο semifind.gr

Μεγάλος διαγωνισμός εκπαίδευσης για τρεις υποτροφίες από το Semifind.gr και το ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Το Semifind.gr σε στέλνει να σπουδάσεις με υποτροφία σε 1 από τα 7 Καλύτερα Εκπαιδευτήρια της Ευρώπης! Εν όψει της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, το Semifind.gr εξασφάλισε για 3 υπερτυχερoύς, το μαγικό εισιτήριο για τις σπουδές και την καριέρα τους!

from Semifind.gr - Latest News
via περισσότερα στο semifind.gr

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Αυτόπτες μάρτυρες του Μαρμαρωμένου Βασιληά

agiosΣτις 28/5/1990 σε Αθηναϊκή Εφημερίδα ξεπηδά από τα βάθη της μνήμης μας μια ιστορία, που αν δεν είναι αληθινή, τουλάχιστον θα μπορούσε να αποθανατισθεί σαν θρύλος. Μας την αφηγήθηκε, πριν μερικά χρόνια, Προσωπικότητα αξιόλογη (τηρούμε την ανωνυμία της) και πάντως ούτε ευφάνταστη, ούτε παραμυθολόγο.

Πριν μερικά χρόνια λοιπόν, λιγότερα από μια δεκαετία, υπηρετούσαν, απ΄ τη μια κι΄ από την άλλη πλευρά του Έβρου, στα σύνορα, που διαιρούν την Θράκη μας στα δυο, αντίστοιχα, Έλλην και Τούρκος Στρατηγός. Οι δυο Άνδρες είχαν συνδεθεί με στενή μεταξύ τους φίλια. Πολύ περισσότερο που ο Τούρκος στρατηγός, είχε σύζυγο Ελληνίδα. Όταν έφθασε ο Καιρός να μετατεθούν για άλλη Υπηρεσία, προσκάλεσε ο τούρκος τον Έλληνα συνάδελφο του. «Τόσον καιρό», του είπε, «περάσαμε ανέφελα μαζί. Οι διαφορές που έχουν οι δυο χώρες μας, μεταξύ τους, δεν επηρέασαν τη φίλια μας. Αλλά και εμείς οι Τούρκοι θεωρούμε τη φίλια ιερή. Θα ήθελα αύριο το βράδυ να σου το αποδείξω.» Την επόμενη, στις 10 ακριβώς, ο Έλλην επιβιβαζόταν στο ιδιωτικό αυτοκίνητο του Τούρκου. Νύχτα αφέγγαρη ήταν. Ερημικοί οι δρόμοι. Ανοιχτή κι η Λεωφόρος ταχείας κυκλοφορίας προς την Πόλη. Κοντά μεσάνυχτα, πρέπει να πλησίασαν στις παρυφές της. Ύπνος βαθύς είχε καθηλώσει στα κρεβάτια τους κάτοικους της. Ησυχία στους δρόμους. Γρήγορος, ο οδηγός Τούρκος, μπήκε βγήκε από στενά, από περιπλεγμένα σαν κουβάρι καλντερίμια. Νύχτα αφέγγαρη. Έσβησε τη μηχανή, σταμάτησε μπροστά σε καγκελόπορτα με γραφές στα ελληνικά. Ο γοργός ρυθμός, η αγωνιά, η περιέργεια, δεν άφηναν στον Έλληνα περιθώρια να ψάξει, ούτε καν να προβληματισθεί. Ακολουθούσε τον Τούρκο πειθήνια, σαν αυτόματο, χωρίς φόβο, με περίσσεια εμπιστοσύνη. Ούτε καν που του πέρασε απ’ το μυαλό, πως μπορούσαν να΄ ναι και κακές οι προθέσεις του. Στάθηκαν μπροστά σε διπλομανταλωμενη σιδερένια στενή θύρα. Έβγαλε κλειδί απ’ την τσέπη του ο Τούρκος. Ξεκλείδωσε. Άνοιξε. Υπόγειο ήταν. Μούχλα ανέδιναν οι τοίχοι. Μούχλα και κλεισούρα. Λησμονιά, καταχωνιασμένη στα έγκατα της γης. Περπάτησαν κι οι δυο, σε διαδρόμους, χωρίς να σκοντάφτουν. Τους βάραινε η σιωπή, η αναμονή. Πού πήγαιναν, έτσι στα τυφλά; Που κατευθύνονταν; Ανάστροφα στον χρόνο. Σε ποιον χρόνο; Τον ανθρώπινο ή τον Θεϊκό; Ο Τούρκος ήξερε. Αλλά δεν ήξερε ακόμη ο Έλληνας.

Δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την περιπλάνηση. Μα ούτε και πρόφταινε να προβληματιστεί. Ακολουθούσε. Με την βεβαιότητα, πως η στιγμή ήταν μοναδική. Πως δεν θα’ χε την ευκαιρία, ποτέ ξανά, να την ξαναζήσει. Ακολουθούσε. Ονειρευόταν άραγε; Υπνοβατούσε; Φτερωμενη η φαντασία του, ανάπλαθε μονοπάτια, που μόνο σε ελαφρύ ύπνο βαδίζει κανείς. Ένα ήταν σίγουρο: δεν θα ξανάβρισκε ποτέ τον δρόμο. Δεν θα τον ξανάβρισκε χωρίς οδηγό. Είχαν φθάσει στο τέρμα. Θύρα και πάλι αρματωμένη μπροστά τους. Βαριά σιωπή. Η σιγή της υστάτης ώρας. Που ήρθε να διακόψει μόνο το τρίξιμο της κλειδαρειάς. Το γκρινιασμα του σκουριασμένου σιδερού. Μισάνοιξε η βαριά Θύρα. Ισχνό φως στο εσωτερικό. Υπερκόσμιο. Μυστηριακό. Υπόγειο; Μπουντρούμι; Κενοτάφιο; Και τότε, τότε μόνον μίλησε ο Τούρκος: «Εσείς οι Έλληνες, δεν πιστεύετε στον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιληα; Δεν λέτε και ξανάλετε μεταξύ σας, πως σπαθί εχθρού δεν τον άγγιξε; Ότι δεν τον κατάπιε το μανιασμένο πλήθος των πορθητών της Πόλης; Αλλά ότι τον τράβηξε η Παναγία στην αγκαλιά της, για να τον κάνει Αθάνατο; Δεν είστε βέβαιοι πως ΖΕΙ Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ; Δεν είναι θρύλος. Ψεύτικη ελπίδα. Ονειροφαντασία. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Δες και μόνος σου.» Στο πάτωμα, μισοανασηκωμενο στον έναν αγκώνα ο Έλληνας Στρατηγός είδε, είδε με τα μάτια του, τον ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΙΑ. ΑΝΑΣΗΚΩΜΕΝΟ. Ρίγος μεταφυσικό τον διαπέρασε. Θολώσανε απ’ τα δάκρυα τα μάτια του. Θαμπώθηκε η όραση του. Έκανε τον Σταυρό του. Μπροστά του, εκεί, σε απόσταση ανάσας, το ΘΑΥΜΑ. Κι ήταν αυτός, ο τυχερός, που είχε αξιωθεί να το ζήσει με τις αισθήσεις του. Σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.

Πηχτή η σιωπή, σχεδόν, κοβότανε με το μαχαίρι. Μίλησε και πάλι ο Τούρκος : «Πριν μερικά χρόνια κειτόταν στο έδαφος ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ. Τον τελευταίο καιρό άρχισε σιγά-σιγά ν’ ανασηκώνεται. Πάμε.» Ξανάκλεισαν τη θύρα. Την ξανακλειδωσαν. Αντίστροφα βγήκαν μέχρι την αυλή απ’ τα υπόγεια. Ξαναπέρασαν την καγκελλένια Θύρα. Δεν άφησαν πίσω ίχνη απ’ τις πατημασιές τους. Κανείς δεν τους είχε δει. Μπήκαν στο αυτοκίνητο, πήραν το δρόμο του γυρισμού. Σιωπηλοί. Χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα. Δεν είχε ακόμη ξημερώσει όταν έφτασαν στον Έβρο. Προτού αποχωρισθούν, φιλήθηκαν σταυρωτά. Το ποτάμι κυλούσε ορμητικά προς το Αιγαίο… «Γυρίζει πίσω το ποτάμι», μονολόγησε ο Έλλην Στρατηγός. «Γυρίζει όταν το θελήσει ο Θεός». Υπηρέτησε αργότερα στο Κέντρο. Προτού αποστρατευθεί θεώρησε υποχρέωση του ν’ αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό στην προσωπικότητα που μας το εμπιστεύθηκε, κατονομάζοντας και τον Στρατηγό, κάτω από το βλέμμα του Θεού και της Πανάγιας. Κάναμε και εμείς τον Σταυρό μας μουρμουρίζοντας «Η ΠΟΛΙΣ ΔΕΝ ΕΑΛΩ».
ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ * Η Λαϊκή παράδοση λέει για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στην πραγματικότητα κανείς Άγιος και κανείς Προφήτης δεν ομιλεί για Κωνσταντίνο, όλοι οι Προφήτες ομιλούν περί Ιωάννου. * Ο Έλληνας Στρατηγός απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 2001 πλήρης ημερών. Εμείς μετά από επισταμένη ερευνά, αναζητήθηκε και βρέθηκε η αδελφή του Στρατηγού και όντως επιβεβαίωσε ότι η μοναδική ευκαιρία που είχε ο αδελφός της ήταν πραγματικότητα. Είδε με τα μάτια του τον Αυτοκράτορα Ιωάννη, γιατί έτσι έγραφε η επιγραφή επάνω από την κεφαλή.
(Γράφει η Συγγραφέας και Δημοσιογράφος της ΕΡΤ Ελένη Κυπραίου).

ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Υπάρχει παλαιότερη προφητεία (4ος αιώνας μ.Χ.) του Αγ. Μεθοδίου επισκόπου Πατάρων: «έσται δε λαμπρός το είδος, δίκαιος, ελεήμων,φορών πενιχρά,τη όψη αυστηρός και τη γνώμη πράος…και δώσουσι αυτώ εις τηνδεξιάν χείρα ρομφαίαν, λέγοντες αυτώ, ανδρίζου Ιωάννη και ίσχυε και νίκα τους εχθρούς σου…»

Η προφητεία του Λέοντος του Σοφού είναι σχεδόν όλη αφιερωμένη στον Άγιο Βασιλέα. Παρατίθενται μόνον τα πολύ χαρακτηριστικά αποσπάσματα: «…και Σταυρούς έχων επί τας δύο ωμοπλάτας…ο τοις πάσι σκοτεινός και αφανής … εκ μοίρας Δουκικής και εκ γένους Βασιλικού καταγόμενος…και Άγιος τω Κυρίω… » Παρατίθενται μικρά αποσπάσματα από το λεξικό Ελευθερουδάκη στο λήμμα του ονόματος που πρόκειται να αποκαλύψω και που είναι πιθανόν ότι κάποιοι θα ξέρουν:» Ιωάννης…. ο Δούξ (βλ.Ιωάννης ο Γ’). Εγεννήθη εν Διδυμοτείχω!….σύζυγος της θυγατρός του πρώτου Αυτοκράτορος της Νικαίας…Ήτο πράος, σταθερός εις τας ιδέας του και εγνώριζε να μην αναλαμβάνει κάτι πρίν ετοιμασθεί καταλλήλως…» » …απέφυγεν πάσαν ενέργειαν κατα του Δεσπότου της Ηπείρου Θεοδώρου, ότε ούτος καταλύσας το Φραγκικόν κράτος της Θεσσαλονίκης ανηγόρευσεν εαυτόν βασιλέα αντιποιούμενος ούτω τον τίτλον όν έφερον οι ηγεμόνες της Νικαίας….επεδόθη εις συγκρότησιν ναυτικού χάρις εις το οποίον κατέλαβε τας παρά τας Μικρασιατικάς ακτάς Νήσους του Βασιλείου της Κωνσταντινουπόλεως… » Και ο Βασιλεύς αυτός είναι Άγιος της Εκκλησίας μας. Η εορτή αυτού τελείται την 4η Νοεμβρίου και συνετάχθη προς τιμήν αυτού ασματική ακολουθία. Και ιδού και το απολυτίκιο : “Τον λαμπρόν Βασιλέα και των πιστών μέγα καύχημα και των νυμφαίων το κλέος, Ιωάννην τιμήσωμεν, εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, την μνήμην επιτελούντες αυτού, συμφώνως ανακράζοντες. Δόξα τω σε Δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε Στεφανώσαντι, δόξα τω Ενεργούντι διά σού πάσιν ιάματα”

Είναι γνωστό από τούς βιογράφους του ότι ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης κυκλοφορούσε όντας αυτοκράτορας, με φτωχικά ρούχα. Διηγούνται δε και το εξής χαρακτηριστικό γεγονός: Στή διάρκεια μιας δημόσιας εκδήλωσης ο υιός του Θεόδωρος (ο μετέπειτα αυτοκράτορας πού ανακατέλαβε την Πόλη από τους Φράγκους, ανακατάληψη που προετοίμασε ο Ιωάννης και δεν πρόλαβε να την πραγματοποιήσει) εμφανίστηκε φορώντας ένα χρυσό ένδυμα. Όταν συναντήθηκε με τον πατέρα του, εκείνος γύρισε το πρόσωπο χωρίς να του μιλήσει και έφυγε. Ο Θεόδωρος βαθειά θλιμμένος έτρεξε πίσω του και τον ερώτησε με αγωνία:»Γιατί πατέρα με αποστρέφεσαι, τι έκανα; » και ο Ιωάννης του απήντησε:»Αυτό που φοράς να το βγάλεις και ποτέ να μην σε δω να φοράς πολυτελή ενδύματα. Ο Θεός δεν μας έβαλε στον θρόνο για να ζούμε πολυτελώς αλλά για να υπηρετούμε τον Λαό Του» Γι΄ αυτό επί Ιωάννου Δούκα Βατάτζη, ο λαός ζούσε σαν βασιληάς κι ο όντως Βασιλεύς (βάση του λαού) ως πτωχός ασκητής. Καί δικαίως απέκτησε το προσωνύμιο «ο Πτωχός», προσωνύμιο πού κανένας άλλος Βυζαντινός Άρχοντας δεν απέκτησε. Και ο Βασιλεύς αυτός είναι ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΟΥΚΑΣ Ο ΒΑΤΑΤΖΗΣ. Ακολουθεί περιστατικό που συνέβη στην Κωνσταντινούπολη κατά την δεκαετία του 70 και μαθεύτηκε από πολύ κοντινή πηγή (φίλος ενός φίλου του αυτόπτου μάρτυρος), γεγονότος πού αποδεικνύει ότι αδιαμφισβήτητα είναι αυτός ο Άγιος Βασιλεύς, ο οποίος 8 χρόνια μετά την τελευτή του βρέθηκε άφθορος ευωδιάζων και με την ερυθρότητα του δέρματος ωσάν ζωντανός άνθρωπος που κοιμάται!

ΤΡΙΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Η διήγηση πού ακολουθεί περιγράφει την επίσκεψη ενός Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Κωνσταντινούπολη μέσα στη δεκαετία του 70. Εκεί είχε προσωπικούς του φίλους δύο Τούρκους καθηγητές του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινουπόλεως. Σε συζήτηση πού είχε μαζί τους για το πώς βλέπουν τα επερχόμενα ήρθε στην κουβέντα και το θέμα της επανάκτησης της Πόλης από τους Έλληνες σύμφωνα με τις Ορθόδοξες Προφητείες.

Τότε οι Τούρκοι Καθηγητές (που από τα συμφραζόμενα στη συνέχεια εικάζεται ότι ήταν πιθανώς κρυπτοχριστιανοί) του είπαν:» Θέλεις να σε πάμε να δεις κάτι μοναδικό, με την προϋπόθεση ότι θα σου δέσουμε τα μάτια καθ΄ όλη την διαδρομή, ώστε να μην μπορείς να εντοπίσεις το μέρος; Γιατί αυτό που θα αντικρίσεις, αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό. Εκείνος δέχτηκε καί ξεκίνησαν με ένα τετρακίνητο τζιπ. Τον Έλληνα τον είχαν με δεμένα τα μάτια, αλλά από την ώρα πού χρειάστηκαν για να φθάσουν στον προορισμό τους, υπολόγισε πώς πρέπει να έφθασαν περί τα 10 χιλιόμετρα έξω από την Κωνσταντινούπολη. Τόν κατέβασαν από το όχημα με δεμένα μάτια καί τον οδήγησαν σε ένα μέρος πού από την επικρατούσα υγρασία κατάλαβε ότι ήταν σπήλαιο ή βαθύ υπόγειο. Προχώρησαν αρκετά μέσα στο σπήλαιο και όταν έφθασαν σε μια υπόγεια εσωτερική στοά, του άνοιξαν τα μάτια. Αυτό που αντίκρισε υπερέβαινε ό,τι μπορούσε να είχε πρίν φανταστεί! Η στοά ήταν αρκετά μεγάλη και σε κάποιο σημείο υπήρχε ένας ανοικτός τάφος χωρίς κανένα εξωτερικό διακριτικό. Μέσα στον τάφο είδε ένα άνδρα ντυμένο με ενδύματα Βασιλικά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Διέκρινε δύο πορφυρούς Σταυρούς στους ώμους του αλλά το συγκλονιστικό ήταν ότι ο άνδρας αυτός ήταν σαν ζωντανός που κοιμάται, είχε δηλαδή ροδαλό χρώμα ανθρώπου εν ζωή. Έφερε πλήρη πολεμική εξάρτηση της εποχής του και είχε το χέρι του στο ξίφος το οποίο ήταν βγαλμένο σχεδόν όλο. Απέμεναν δε λίγα υπόλοιπα εκατοστά για να αποσπαστεί ολοκληρωτικά από την εξαιρετική θήκη του. Καί ενώ ο Έλληνας Καθηγητής παρατηρούσε άναυδος, οι φίλοι του τού είπαν: «Αυτός είναι ο Ιωάννης Δούκας ο Βατάτζης, Βασιλεύς της Νίκαιας, αυτός που θα ηγηθεί του Γένους των Ρωμηών. Το μυστικό αυτό μεταδίδεται από γενεά σε γενεά, μόνο σε κάποιους ελάχιστους έμπιστους και η παράδοση λέει ότι όταν θα βγει το σπαθί του τελείως από το θηκάρι, οι Έλληνες θα πάρουν πίσω ό,τι έχασαν τότε.

Καί είναι γεγονός, το έχουμε παρατηρήσει, ότι το ξίφος μετακινείται κατά ένα-δύο χιλιοστά την πενταετία»(δεν είναι βέβαιο από τη διήγηση το διάστημα). Τού έδεσαν τότε πάλι τα μάτια και επέστρεψαν στην Πόλη. Φίλος ενός συνεργάτου του Καθηγητού και αυτόπτου μάρτυρος, το έχει διηγηθεί το 1992 απ’ ευθείας σε αδελφικό φίλο, γιατρό, Αναπληρωτή Διευθυντή Κλινικής, πιστό και σοβαρό άνθρωπο, ο οποίος το μετέφερε. Τότε ήμασταν πολύ δύσπιστοι. Μάλιστα εγώ το είπα εις τόν Γέροντά μου που είναι δυσκολόπιστος σ΄ αυτά και έχει διάκριση και το άκουσε με προσοχή. «Γιατί όχι;» τον άκουσα έκπληκτος να μου λέει ! «Τα κρατάμε βαθειά στην καρδιά μας αφού είναι προσδοκία μας και εφ΄ όσον οι Άγιοί μας έχουν πει ότι θα γίνουν αυτά, δεν ψεύδονται». ΄΄Ναι, αλλά είναι ο Δούκας Βατάτζης ο Αγαθός Βασιλεύς και θα αναστηθεί;’’ τον ρώτησα. «Πολύ πιθανόν» μου απήντησε… Ξέροντας τον Γέροντά μου κι εγώ κι ο φίλος μου θεωρήσαμε την απάντησή του σαν απόλυτη επιβεβαίωση. Παρ΄ όλα αυτά ήμασταν ακόμα επιφυλακτικοί.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Πολύ αργότερα το διασταυρώσαμε με ένα βίντεο όπου μιλάει ο γέρων Εφραίμ, κτήτωρ πολλών Μοναστηριών στην Αμερική και λέει πώς στο Άγιον Όρος είχε γνωρίσει έναν άγιο αρχιερέα τον Πατριαρχικό Μητροπολίτη Μηλιτουπόλεως Ιερόθεο που ζούσε τότε μονάζοντας στο Άγιον Όρος και του είχε διηγηθεί ότι σε επίσκεψη του το 1952 στην Κων/πολη είχε δει (άγνωστον κάτω από ποίες συνθήκες) ακριβώς τα ίδια που περιγράφονται πιο πάνω. Μάλιστα έλεγε «στον Γέροντα Εφραίμ ότι «…λίγα εκατοστά παιδάκι μου είχε για να βγει το σπαθί από το θηκάρι του…». Του το διηγήθηκε το 1955 και φοβόταν (με την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη) μήπως είχε έρθει τότε η ώρα του μεγάλου πολέμου. Στο βίντεο αυτό ο γέρων Εφραίμ τονίζει: «…και χείλη αγίου Αρχιερέως ού ψεύδονται…»

 

 



from e-Πύλη Εκπαίδευσης
via περισσότερα στο pekp.gr

Τρίτη 29 Μαϊου 1453: Όταν «η Πόλις εάλω….»

poliΚαμία άλλη ημερομηνία δεν έχει εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνισμού όσο η 29 Μαϊου, η «αποφράς ημέρα» οπότε η Κωνσταντινούπολη, η «βασσιλίς των πόλεων» κυριεύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους.

Η πολιορκία και η πτώση της Πόλης ήταν το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου συρρίκνωσης οπότε και οι Τούρκοι (Σελτζούκοι και Οθωμανοί) έθεταν υπό την κυριαρχία τους τα εδάφη της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας.

Έτσι τις παραμονές της Άλωσης η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε μόνο κατ’ όνομα. Η επικράτειά της αφορούσε μόνο την περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά.

Το 1451 αναρριχάται στον οθωμανικό θρόνο ο Μωάμεθ ο Β’. Ο νεαρός Σουλτάνος ονειρεύεται να καταλάβει την Βασιλεύουσα προκειμένου να δημιουργήσει μια κραταιά Αυτοκρατορία στη θέση της παλιάς Ρωμαϊκής. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η Πόλη τελούσε ήδη φόρου υποτελής, ο Μωάμεθ αποφασίζει να της δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή εναποθέτει τις ελπίδες του στη Ρώμη η οποία ζητά σαν αντάλλαγμα την ´Ενωση των Εκκλησιών με τους δικούς της όρους. Το 1451 η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας επικύρωσε την πλήρη υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ρωμαιοκαθολική, όμως δεν έγινε ποτέ δεκτή από τους Βυζαντινούς οι οποίοι είχαν χωριστεί σε «Ενωτικούς» και «Ανθενωτικούς». Ο διχασμός ακύρωσε στην πράξη τη συμφωνία. Παραμονές της Άλωσης ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε’ για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.

Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ’ ημών η των αζύμων λατρεία».

Το μίσος για τους Λατίνους δεν ήταν μόνο θρησκευτικό αλλά και πολιτικό, αφού ο λαός δεν ξέχασε ποτέ τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, που στην ουσία προκάλεσε και την αρχή του τέλους για την Αυτοκρατορία.

Σε αντίθεση με τους Γενουάτες και τους Βενετσιάνους, οι Οθωμανοί συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί βλέποντας ότι οι χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, κυριαρχούσαν στο εμπόριο και πλήρωναν λιγότερους φόρους θεώρησαν καλύτερη την οθωμανική αντί της λατινικής κυριαρχίας.Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς ο οποίος εκστόμισε και την περίφημη φράση «Καλύτερα να δω στην Πόλη τούρκικο φακιόλι παρά λατινική καλύπτρα».

Στις 7 Απριλίου, μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, ο Μωάμεθ στήνει τη σκηνή του, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολιορκία της Πόλης. Με στρατό 150.000 ανδρών, ναυτικό 400 πλοίων αλλά και το πιο σύγχρονο πυροβολικό οι Τούρκοι βρέθηκαν απέναντι σε μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους ήταν μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες.

Τη στιγμή της πολιορκίας η Πόλη είναι σκιά του εαυτού της, έχοντας πληθυσμό μόλις 50.000 κάτοικων που αντιμετώπιζε προβλήματα επισιτισμού.Ο κλοιός γύρω από την Κωνσταντινούπολη κλείνει και τα τείχη της σφυροκοπούνται καθημερινά από τα κανόνια του Μωάμεθ.

Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό, ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει στις 20 Απριλίου 1453 να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.

Η κίνηση αυτή προβλημάτισε τον Σουλτάνο ο οποίος αντιλήφθηκε πως δεν αρκούσαν μόνο οι χερσαίες δυνάμεις για την κατάληψη της Πόλης αλλά έπρεπε με κάποιο τρόπο το ναυτικό να βρεθεί στον Κεράτειο, ο οποίος ήταν φραγμένος από μια τεράστια αλυσίδα.

Με τη βοήθεια ενός Ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.

Στις 21 Μαΐου, ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Ζητούσε την παράδοση της πόλης με την υπόσχεση να επιτρέψει στον Αυτοκράτορα και σε όσους το επιθυμούσαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Επίσης, θα αναγνώριζε τον Κωνσταντίνο ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου, ενώ θα εγγυόταν για την ασφάλεια του πληθυσμού που θα παρέμενε στην Πόλη.

Ο Παλαιολόγος απαντά με αποφασιστικότητα αλλά και αξιοπρέπεια: δέχονταν να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας και να παραμείνουν στα χέρια των Τούρκων όλα τα κάστρα και τα εδάφη που είχαν στο μεταξύ κατακτήσει.

Για την Κωνσταντινούπολη όμως δήλωσε:

«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν. (Το να σου (παρα)δώσω όμως την πόλη ούτε σε εμένα επαφίεται ούτε σε άλλον από τους κατοίκους της-διότι με κοινή απόφαση οι πάντες θα αποθάνουμε αυτοπροαίρετα και δεν θα υπολογίσουμε τη ζωή μας)

Το βράδυ της 28ης Μαϊου τελείται στην Αγία Σοφία η τελευταία Θεία Λειτουργία. Εκεί ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και υπερασπιστές της Πόλης μεταλαμβάνουν και ο αυτοκράτορας εμψυχώνει το λαό.

Κατά την πρώτη πρωϊνή ώρα της Τρίτης 29 Μαίου, εκδηλώνεται τουρκική επίθεση από τρεις πλευρές συγχρόνως. Οι Βυζαντινοί καταφέρνουν να αποκόψουν τις υπόγειες σήραγγες απ’ όπου οι Τούρκοι προσπαθούν να περάσουν κάτω από τα τείχη.

Παρά την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών οι Βυζαντινοί τους απωθούν και αποκρούουν με επιτυχία τις δύο επιθέσεις. Όμως ο Μωάμεθ Β’ οργάνωσε πολύ προσεκτικά την τρίτη και τελευταία επίθεση. Επιτίθεται κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου πολεμά ο Παλαιολόγος. Ένας από τους κύριους υπερασπιστές της πόλης, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, τραυματίζεται και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτή υπήρξε και η ανεπανόρθωτη απώλεια για τους αμυνόμενους.

Τελικώς η Πόλη πέφτει και τα στήφη των Οθωμανών εισέρχονται εντός των τειχών όπου και επιδίδονται σε τριήμερες λεηλασίες. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο επονομαζόμενος πλέον και Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης».

Αυτή ήταν και η τελευταία πράξη του δράματος που έμελλε να αλλάξει συνολικά την ανθρώπινη Ιστορία, όχι μόνο την ελληνική. Κι αυτό γιατί με την εγκατάσταση των Οθωμανών στην Ανατολική Μεσόγειο πλήθος λογίων Ελλήνων θα μετοικίσουν στην Δύση, μεταλαμπαδεύοντας έτσι τα κλασσικά και βυζαντινά χειρόγραφα. Επιπλέον, με την οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή κλείνουν οι χερσαίοι εμπορικοί δρόμοι προς την Ανατολή ωθώντας έτσι τις μεγάλες ναυτικές δυνάμεις της Δύσης σε αναζήτηση ναυτικών οδών εγκαινιάζοντας την Εποχή των Μεγάλων Ανακαλύψεων.

Για εμάς, η Άλωση της Πόλης, η πτώση του Βυζαντίου θα καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως το τέλος μιας εποχής δόξας που θα δώσει τη θέση της στην Τουρκοκρατία για τους επόμενους τέσσερις με πέντε αιώνες. Πιο ουσιαστικά όμως, η Άλωση θα σηματοδοτήσει το πολιτικό τέλος του Ελληνισμού και την αποκοπή του από τα μεγάλα γεγονότα της Αναγέννησης που ακολοθούσαν.

Η λαϊκή παράδοση απέδωσε το γεγονός με τους περίφημος «λαϊκούς θρήνους» και από την πρώτη στιγμή φρόντισε να μυθοποιήσει τόσο το θάνατο του Παλαιολόγου όσο και την ίδια την πτώση της Πόλης. Έτσι, στη λαϊκή μυθολογία αποτυπώθηκε ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά, του μοναχού με τα μισοτηγανισμένα ψάρια αλλά και της Κερκόπορτας, η οποία έμεινε ανοιχτή επιτρέποντας στους Τούρκους να εισέλθουν στην Πόλη.

Αλλόκοτα περιστατικά, επενέργεια των στοιχείων της φύσης, ακόμη και οι ουράνιες δυνάμεις όλα επιστρατεύονται στη λαϊκή αντίληψη προκειμένου να μεταδώσουν το τραγικό γεγονός και μαζί μ’ αυτό την ατέρμονα επαναλαμβανόμενη ευχή:

«Σώπασε κυρα-Δέσποινα και μη πολύ δακρύζεις
Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι»

Πηγή

 


from e-Πύλη Εκπαίδευσης
via περισσότερα στο pekp.gr

Ο Κρητικός παπάς που λειτούργησε στην Αγία Σοφία 466 χρόνια μετά την Άλωση

papas

Τον Ιανουάριο του 1919, στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε χώρα ένα γεγονός, το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν. 466 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, ο ναός της Αγίας Σοφίας που μέχρι τότε λειτουργούσε ως τζαμί, μετετράπη για λίγη ώρα ξανά σε ελληνικό χριστιανικό ναό και τελέστηκε Θεία Λειτουργία. Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, ήταν ο παπα-Λευτέρης Νουφράκης από τις Αλώνες Ρεθύμνου, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β’ Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δύο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία.

Η Μεραρχία αυτή στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του ελληνικού λαού, η οποία βρισκόταν τότε υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο Κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, τον λοχαγό Σταματίου και τον υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Αγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση που είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να λειτουργήσουν στην Αγια-Σοφιά.

Όλοι τους ήταν διστακτικοί, όταν άκουσαν τον παπα-Λευτέρη να τους προτείνει το μεγάλο εγχείρημα. Ήξεραν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.

Η Αγια-Σοφιά, ήταν ακόμη τζαμί, σίγουρα κάποιοι φύλακες θα ήταν εκεί, κάποιοι άλλοι θα πήγαιναν για προσευχή, δεν ήταν δύσκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να γεμίσει η εκκλησία. Ύστερα ήταν και οι ανώτεροί τους που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι αυτή την ενέργεια, η οποία σίγουρα θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τους «συμμάχους» για την «προκλητικότητά» της. Ίσως μάλιστα να δημιουργείτο και διπλωματικό επεισόδιο που θα έφερνε σε δύσκολη θέση την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως ο παπα-Λευτέρης έχει πάρει την απόφασή του, ήταν αποφασιστικός και κατηγορηματικός.

– Αν δεν έρθετε εσείς, θα πάω μοναχός μου! Μόνο ένα ψάλτη θέλω. Εσύ, Κωνσταντίνε (Λιαρομάτη), θα μου κάνεις τον ψάλτη;
– Εντάξει, παππούλη, του απάντησε ο Ταγματάρχης, που πήρε και αυτός την ίδια απόφαση, κι όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους.
Τελικά, μαζί τους πήγαν και οι άλλοι.

Το πλοίο που μετέφερε τη Μεραρχία είχε αγκυροβολήσει στ’ ανοιχτά, γι αυτό επιβιβάστηκαν σε μια βάρκα στην οποία κωπηλατούσε ένας Ρωμιός της Πόλης και σε λίγο αποβιβάστηκαν στην προκυμαία. Ο Κοσμάς, ο ντόπιος βαρκάρης, έδεσε τη βάρκα και τους οδήγησε από τον συντομότερο δρόμο στην Αγια-Σοφιά. Η πόρτα ήταν ανοιχτή λες και τους περίμενε. Ο Τούρκος φύλακας κάτι πήγε να πει στη γλώσσα του, όμως τον καθήλωσε στη θέση του και τον άφησε άφωνο ένα άγριο κι αποφασιστικό βλέμμα του ταξίαρχου Φραντζή. Όλοι μπήκαν μέσα σε ευλάβεια και προχώρησαν κάνοντας το σταυρό τους. Ο παπα-Λευτέρης ψιθύρισε με μεγάλη συγκίνηση: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς Ναόν Αγίον σου εν φόβω.».
Προχωρεί γρήγορα, δεν χρονοτριβεί. Εντοπίζει το χώρο στον οποίο βρισκόταν το Ιερό και η Αγία Τράπεζα. Βρίσκει ένα τραπεζάκι, το τοποθετεί σ’ αυτή τη θέση, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει όλα τα απαραίτητα για τη Θεία Λειτουργία, βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει.
– Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
– Αμήν, αποκρίνεται ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και η θεία λειτουργία στην Αγια-Σοφιά έχει αρχίσει. Οι αξιωματικοί μοιάζουν να τα ‘χουν χαμένα, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και φαίνονται απίστευτα.
Η Θεία Λειτουργία προχωρεί κανονικά. Η Αγια-Σοφιά ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια ξαναλειτουργείται! Ο παπα-Λευτέρης συνεχίζει. Όλα γίνονται ιεροπρεπώς, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας. Ακούγονται τα «Ειρηνικά», το «Κύριε ελέησον», «ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού.», που γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιουστινιανό με την προσταγή και την φροντίδα του οποίου χτίστηκε και η Αγια-Σοφιά. Ακολουθεί η «Μικρή Είσοδος», το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ.», ο «Απόστολος» από τον ταξίαρχο Φραντζή και το «Ευαγγελικό Ανάγνωσμα» από τον παπα-Λευτέρη. Χρέη νεωκόρου εκτελεί ο υπολοχαγός Νικολάου.
Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά αρχίζει να γεμίζει με Τούρκους. Ο παπα-Νουφράκης δεν πτοείται και συνεχίζει. Οι άλλοι κοιτάζουν σαστισμένοι πότε τον ατρόμητο παπά και πότε τους Τούρκους που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούν σιωπηλοί μη μπορώντας ίσως να πιστέψουν στα μάτια τους, γιατί αυτό που γινόταν εκείνη την ώρα μέσα στην Αγια-Σοφιά, ήταν πραγματικά κάτι το απίστευτο.
Μετά το «Ευαγγέλιο» ακολουθεί το «Χερουβικό» από τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, ενώ ο παπα-Λευτέρης τοποθετεί το αντιμήνσιο πάνω στο τραπεζάκι, για να κάνει την «Προσκομιδή». Οι Τούρκοι συνεχώς πληθαίνουν. Οι ώρες είναι δύσκολες, αλλά και ανεπανάληπτες, επικές. Ο παπα-Νουφράκης συνεχίζει. Βγάζει από την τσάντα ένα μικρό «Άγιο Ποτήριο», ένα δισκάριο, ένα μαχαιράκι, ένα μικρό πρόσφορο κι ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα. Με ιερή συγκίνηση και κατάνυξη κάνει την προσκομιδή, ενώ ο Λιαρομάτης συνεχίζει να ψάλει το «Χερουβικό». Όταν ολοκλήρωσε την «Προσκομιδή», στρέφεται στον υπολοχαγό Νικολάου, του λέει ν’ ανάψει το κερί για να ακολουθήσει η «Μεγάλη Είσοδος». Ο νεαρός υπολοχαγός προχωρεί μπροστά με το αναμμένο κερί και ακολουθεί ο παπάς βροντοφωνάζοντας: «Πάααντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός.».
Στη συνέχεια ακολουθούν οι «Αιτήσεις» και το «Πιστεύω», το οποίο είπε ο Φραντζής. Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά, έχει γεμίσει με Τούρκους κι ανάμεσά τους υπάρχουν και πολλοί Έλληνες της Πόλης, που βρέθηκαν εκεί αυτή την ώρα και παρακολουθούν με συγκίνηση τη λειτουργία, χωρίς να τολμούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους «δια τον φόβον των Ιουδαίων», δηλαδή των Τούρκων.

Μόνο κάποιες στιγμές δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια τους και για να μην προδοθούν φροντίζουν και τα σκουπίζουν πριν γίνουν «πύρινο» ποτάμι και τότε ποιός θα μπορούσε να τα συγκρατήσει.
Η Λειτουργία στο μεταξύ φτάνει στο ιερότερο σημείο της, την «Αναφορά». Ο παπα-Λευτέρης με πάλλουσα από τη συγκίνηση φωνή λέει: «Τα σα εκ των Σω, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».

Όλοι οι αξιωματικοί γονατίζουν και η φωνή του ταγματάρχη Λιαρομάτη ακούγεται να ψέλνει το «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν Κύριε και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών».

Σε λίγη ώρα η αναίμακτη θυσία του κυρίου μας έχει τελειώσει στην Αγια-Σοφιά, ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια! Ακολουθεί το «Άξιον Εστί», το «Πάτερ ημών», το «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και όλοι οι αξιωματικοί πλησιάζουν και κοινωνούν τα «Άχραντα Μυστήρια». Ο παπα-Λευτέρης λέει γρήγορα τις ευχές και ενώ ο Λιαρομάτης ψέλνει το «Ειη το όνομα Κυρίου ευλογημένον.» καταλύει το υπόλοιπον της Θείας Κοινωνίας και απευθυνόμενος στον υπολοχαγό Νικολάου του λέει: «Μάζεψέ τα γρήγορα όλα και βάλ’ τα μέσα στην τσάντα». Ύστερα κάνει την «Απόλυση».

Η Θεία Λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, έχει ολοκληρωθεί. Ένα όνειρο δεκάδων γενεών Ελλήνων έχει γίνει πραγματικότητα. Ο παπα-Νουφράκης και οι τέσσερις αξιωματικοί είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στο πλοίο. Η Εκκλησία όμως είναι γεμάτη Τούρκους, οι οποίοι έχουν αρχίσει να γίνονται άγριοι, επιθετικοί συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είχε συμβεί. Η ζωή τους κινδυνεύει άμεσα. Όμως δε διστάζουν, πλησιάζει ο ένας τον άλλο, γίνονται «ένα σώμα», μια γροθιά και προχωρούν προς την έξοδο.
Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να τους επιτεθούν, όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος παρουσιάζεται με την ακολουθία του και τους λέει: «Ντουρούν χέμεν..»

 (Αφήστε τους να περάσουν). Το είπε με μίσος. Θα ήθελε να βάψει τα χέρια του στο αίμα τους, όμως εκείνη τη στιγμή έτσι έπρεπε να γίνει, αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα της πατρίδας του, δεν ήταν χρήσιμο γι αυτούς να σκοτώσουν τώρα πέντε Ρωμιούς αξιωματικούς μέσα στην Αγια-Σοφιά. Δεν ξεχνά ότι στ’ ανοιχτά της Πόλης βρίσκονται δύο ετοιμοπόλεμες ελληνικές Μεραρχίες κι ακόμη ότι η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται ουσιαστικά υπό την επικυριαρχία των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στους οποίους βέβαια δεν συμπεριλαμβάνονται οι Τούρκοι.

Στο άκουσμα αυτών των λόγων οι Τούρκοι υποχωρούν.

Ο παπα-Νουφράκης και οι άλλοι αξιωματικοί βγαίνουν από την Αγια-Σοφιά και κατευθυνόμενοι προς την προκυμαία, όπου τους περιμένει η βάρκα. Ένας μεγαλόσωμος Τούρκος τους ακολουθεί, σηκώνει ένα ξύλο και ορμά για να χτυπήσει τον παπα-Νουφράκη. Διαισθάνεται, ξέρει ότι αυτός ο παπάς είναι ο εμπνευστής, ο δημιουργός αυτού του γεγονότος.
Ο ηρωικός παπάς σκύβει για να προφυλαχθεί, αλλά ο Τούρκος καταφέρνει και τον χτυπά στον ώμο. Λυγίζει το σώμα του από τον αβάσταχτο πόνο, όμως μαζεύει τις δυνάμεις του, ανασηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί. Στο μεταξύ ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και ο λοχαγός Σταματίου αφοπλίζουν τον Τούρκο, που είναι έτοιμος για να δώσει το πιο δυνατό κι ίσως το τελειωτικό χτύπημα στον παπά. Ήδη, πλησιάζουν στη βάρκα. Μπαίνουν όλοι μέσα.

Ο Κοσμάς μαζεύει τα σχοινιά και αρχίζει γρήγορα να κωπηλατεί. Σε λίγο βρίσκονται πάνω στο ελληνικό πολεμικό πλοίο ασφαλείς και θριαμβευτές.
Ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο και οι «σύμμαχοι» διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος αναγκάστηκε να επιπλήξει τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Όμως κρυφά επικοινώνησε μαζί του και επαίνεσε και συνεχάρη τον πατριώτη ιερέα, που «έστω και για λίγη ώρα ζωντάνεψε μέσα στην Αγια-Σοφιά τα πιο ιερά όνειρα του Έθνους μας».

Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το ιστορικό της Θείας Λειτουργίας που έγινε ύστερα από 446 χρόνια στην Αγια-Σοφιά από τον ηρωικό παπα-Λευτέρη Νουφράκη.Σήμερα δεν υπάρχει καμία προτομή του στο χωριό του, στην πόλη του Ρεθύμνου, στον περίβολο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης ή σε κάποια πλατεία της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Κανένας δρόμος, έστω και ο πιο ασήμαντος, δε φέρει το όνομά του. Καμία αναφορά δε γίνεται στη ζωή και στη δράση του στα πλαίσια της τοπικής ή της εθνικής μας ιστορίας.

Τίποτε απ’ όλα δεν έχει γίνει! Όχι γι αυτόν. Αυτός το χρέος του το έκαμε χωρίς να αποβλέπει σε κανενός είδους ανταπόδοση. Αλλά για μας, για μας που έχουμε ανάγκη από τέτοια ηρωικά πρότυπα, από ισχυρά στηρίγματα, για να, μπορέσουμε να κρατήσουμε και να διασώσουμε ό,τι είναι δυνατόν από την ταυτότητά μας, από τα ιδανικά του γένους μας, από την ίδια την ψυχή μας.

makeleio.gr



from e-Πύλη Εκπαίδευσης
via περισσότερα στο pekp.gr